Game over.

Ήρθες Ήρθα
Έφυγα   Εγκατέλειψες  
Γύρισα  Απέρριψες 
Προχώρησες 

Κέρδισες. Παραδίνομαι.

...hörst du denn nicht wie der wolf heult?

Δεν έχεις ιδέα τι πάει να πει θυμός έτσι?

Θυμός που στρέφεται σε όποιον τολμά να έχει θέση στην ζωή σου ετούτη την ώρα..

Εμένα, εσένα, τους άλλους..

Θυμός για σένα που ήρθες και έφυγες.

Θυμός για μένα που ήρθες και έφυγα.

Θυμός για όλους όσους βρέθηκαν στο σημείο συνάντησης και τώρα χαζεύουν το σημείο αναχώρησης.

Θυμός για σένα που το μόνο που ξέρεις να κάνεις με μεγάλη ευκολία είναι να φεύγεις.

Θυμός για μένα που δεν ξέρω ούτε να φεύγω ούτε να φεύγουν. 

Θυμός για όλους όσους ξέρουν και να φεύγουν και να τους φεύγουν.

Θυμός για σένα που κλείνεις τις πόρτες λες και οι άνθρωποι είναι αδέσποτα ζώα και φοβάσαι μην μπουκάρουν μέσα και τριφτούν στα πόδια σου και αναγκαστείς να τους δείξεις συμπάθεια.

Θυμός για μένα που οικειοποιήθηκα τον ρόλο του αδέσποτου.

Θυμός για όλους όσους με κοιτάνε με συμπόνοια σαν να βλέπουν ντοκιμαντέρ με τίτλο '' Η καθημερινότητα ενός τετράποδου αλήτη''.

Θυμός για σένα που είσαι ο μόνος που εχεις τα κλειδιά να ανοίξεις την πόρτα και δεν βλέπεις ούτε πόρτα ούτε κλειδιά παρά μόνο έξοδο κινδύνου.

Θυμός για μένα που ακόμα και τώρα νομίζω ότι η πόρτα είναι μισάνοιχτη και προσπαθώ να την σπρώξω αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να ενδυναμώνω τους μυς μου. Ω! τι καλό που ακούγεται ε?
Θυμός για όλους όσους με παρατηρούν και χαμογελούν ξέροντας ότι σταδιακά θα αποκτήσω γερό σκαρί.

Θυμός για μένα που δεν εχω την ικανότητα να εκπλήσσω την ζωή με κινηματογραφικές ανατροπές.

Θυμός για σένα που δεν εχεις καμία σχέση ούτε με εκπλήξεις ούτε με ανατροπές παρά μόνο με γνώριμες και ασφαλείς εξελίξεις.
Θυμός για όλους όσους ξέρουν να ζουν χωρίς αυτές.

Θυμός για μένα που σε βλέπω όπου κοιτάξω..πίσω μου, δίπλα μου, μπροστά μου.        

Θυμός για σένα (και για μένα) που πριν αποχωρήσεις κατάφερες (σε άφησα) να κλείσεις όλες τις δικές μου εξόδους κινδύνου..παρελθόν, παρόν, μέλλον..όλες.

Θυμός για όλους όσους έχουν εφεδρικό σχέδιο για τέτοιες περιπτώσεις.

...που να καταλάβεις όμως εσύ....τον θυμό τον βρίσκεις στο σημείο που άφησες τα θέλω και οχι τα αντίο..

The Red Suitcase

Η κόκκινη βαλίτσα γέμισε με τις τελευταίες  προσωπικής χρήσεως΄΄λεπτομέρειες΄΄ και σιγά σιγά καταφτάνει.

Μου ανήκουν ούτως ή άλλως. Ξέρω ξέρω είναι δικά ΜΟΥ.

Τα δικά ΣΟΥ μαζί ΣΟΥ.

Τα δικά ΜΟΥ και τα δικά ΣΟΥ μαζί ΜΟΥ.

Με άφησες και πήρα τα δικά ΣΟΥ και τώρα στέλνεις και τα δικά ΜΟΥ χωρίς καν να στο ζητήσω.

 

Σε ζηλεύω.

Θέλω και εγώ να σου στείλω μια κόκκινη βαλίτσα.

Να την γεμίσω με 17 αδιάβροχες πλαστικές συσκευασίες που θα έχουν 17 φρεσκοπλυμένους λινούς μήνες  και χωριστά στην μπροστινή τσέπη να στριμώξω και 30 κουρελιασμένες βρόμικες και γεμάτες  υγρασία  μέρες.

Να γράφει ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΎΘΡΑΥΣΤΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΥΛΙΚΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΞΙΑΣ και να διαθέτει ροδάκια γιατί θα είναι ασήκωτη.

Δεν θα σου πρότεινα να την ανοίξεις. Παρ την απλά και ξεφορτώσου την σε έναν από αυτούς τους μπλε κάδους γιατί εγώ δεν είμαι καλή στην ανακύκλωση.

Άλλη μια γαμημένη κόκκινη βαλίτσα...

No MeRcY

Είναι κάποιες κουφάλες νύχτες που όσο και να θες να τις στολίσεις με εικόνες και μελωδίες που θα τους δώσουν έναν τόνο λυρικής ανέχειας, δεν μπορείς.

Είναι αυτές οι κουφάλες  οι νύχτες που και η μυρωδιά από νυχτολούλουδο σου φέρνει αναγούλα.

Σηκώνεις το κεφάλι σου και αντί για αστέρια  βλέπεις σκουπίδια.

Ακούς ένα κομμάτι στο πιάνο και νομίζεις ότι τσακώνονται τα πλήκτρα.

Τρως σοκολάτα και σου αφήνει γεύση από μούχλα.

Τόσο κουφάλες που ακόμα και οι λέξεις παίρνουν δρόμο και φεύγουν.

Inhalation............Exhalation.............

....για λίγο...μόνο για λίγο.... να έρθω εκεί και να κολλήσω το στόμα μου στην κλειδαρότρυπα, να ρουφήξω δυνατά  και να σε πάρω μέσα μου...να σε νιώσω να κόβεις βόλτες  στην ψυχή μου και μετά να εκπνεύσω κάθε σου χιλιοστό....στο υπόσχομαι....δεν θα κρατήσω τίποτα δικό σου!

Είναι χωροταξικό το πρόβλημα..

Ίσα ίσα να μου πεις τα νέα σου και να σου πω τα λείπεις μου..

Να μου πεις τα σχέδια σου και να σου πω τα σ' αγαπώ μου...

Όπως κάναμε σχεδόν πάντα... ε;

Advice Caution

Η γεύση και η επίδραση του πόνου μπορεί να αλλάξει αν του αφαιρέσεις ένα βασικό συστατικό. Την ελπίδα.

Η ελπίδα του δίνει μια γλυκόπικρη πιο ανάλαφρη γεύση και παράλληλα βοηθάει την πέψη. Παρόλα αυτά αποκτά μια άγρια υφή που δυσκολεύει την κατάποση.

Σε περίπτωση που αφαιρεθεί, γίνεται πιο μεστός, με πιο γλοιώδη υφή και γλιστράει με μια ιδιαίτερα ενοχλητική ευκολία  χωρίς την παραμικρή προσπάθεια αφήνοντας μια  πικρή επίγευση μεγάλης διάρκειας.

Προωθείται στο στομάχι, μένει εκεί όσο του πρέπει και μετά ακολουθούν οι γνωστές διαδικασίες . Το ξεσκαρτάρισμα.

Οι βλαβερές ουσίες και τα άπεπτα συστατικά όπως τα ΄΄χώρια΄΄, τα ΄΄φύγε΄΄τα ΄΄όχι΄΄, τα ΄΄μη΄΄, τα ΄΄δεν΄΄, και τα ΄΄λείπεις΄΄ παίρνουν τον δρόμο της αφόδευσης και τα θρεπτικά και απαραίτητα συστατικά όπως τα ΄΄θέλω΄΄, τα ΄΄μαζί΄΄, τα ΄΄ναι΄΄ , τα ΄΄έλα΄΄ και τα ΄΄σ' αγαπώ΄΄ απορροφούνται για την βιολογική συντήρηση του οργανισμού.

Δεν συνίσταται η υπερβολική κατανάλωση  από άτομα με βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό και στομαχικά προβλήματα.

Η διαδικασία της πέψης δύναται να καθυστερήσει δραματικά και ο οργανισμός μπλοκάρει.

Για κάθε απορία σχετικά με την ατομική σας ευαισθησία, συμβουλευτείτε τον γιατρό σας.

RED Sign

Σκηνή πρώτη : Είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ του σπιτιού μου, μόνη. Δεν κοιμάμαι απλά κοιτάζω το ταβάνι σαν να περιμένω......δεν έχω ιδέα τι περιμένω................κενό.

Σκηνή δεύτερη: Κάπως, με έναν περίεργο τρόπο ένα όμορφο αστραφτερό μαχαίρι με πλησιάζει αποφασιστικά και συνάμα παιχνιδιάρικα...δεν υπάρχει ανθρώπινη παρουσία όμως....μόνο το μαχαίρι........αυτό με κάνει και νιώθω τρόμο.................κενό.

Σκηνή τρίτη: Ακούω, δεν νιώθω, ένα δυνατό ΧΡΑΤΣΣΣ και κρατάω το μπράτσο μου με δύναμη για να σταματήσω το αίμα που βγαίνει με ορμή....δεν υπάρχει πόνος ....μόνο ένα βαθύ σκίσιμο από όπου ξεχειλίζει απίστευτη ποσότητα αίματος.....το σφίγγω με όλη μου την δύναμη μήπως και το μετανοιώσει...είναι το αίμα μου!το δικό μου αίμα!γιατί με εγκαταλείπει έτσι εύκολα?......κενό.

Σκηνή τετάρτη : Όλα βουτηγμένα στο κόκκινο!Τώρα ο καναπές έχει μετατραπεί σε μια πελώρια μπανιέρα και απλά βουλιάζω στο αίμα... όλο μου το κορμί έχει πλέον σκισίματα από όπου ξεπηδούν απίστευτες ποσότητες αίματος...Ακόμα και τώρα δεν πονάω, απλά αιμορραγώ από παντού....ακόμα ένα ΧΡΑΤΣΣΣΣ και σιγά σιγά δεν υπάρχει τίποτα άλλο μπροστά μου πέρα από ένα βαθύ, σκούρο, δικό μου κόκκινο...

Νιώθω ότι πεθαίνω και ότι προσπαθώ να δίνω παλμούς στην καρδιά μου με την δύναμη της σκέψης μόνο..οι παλμοί αραιώνουν αισθητά και νιώθω την ανάσα μου να βγαίνει με δυσκολία πλέον...θυμάμαι ακόμα και αυτή την ασφυκτική προσπάθεια να γεμίσω οξυγόνο τα πνευμόνια μου........μικρές, κοφτές ανάσες....

''Το οξυγόνο υπάρχει, αρκεί να δώσεις ώθηση στους πνεύμονες σου'' σκέφτομαι......μικρές κοφτές διαδοχικές ανάσες...

Το συναίσθημα που κυριαρχεί δεν είναι φόβος ..νιώθω δύναμη... έχω κλείσει τα μάτια και σκέφτομαι ότι μπορώ να κάνω την καρδιά μου να λειτουργεί και χωρίς αίμα...με τον ίδιο τρόπο που δίνω ώθηση στα πνευμόνια μου με τον ίδιο θα δώσω και στην καρδιά μου....αν καταφέρω να ζήσω τώρα δεν θα πεθάνω ποτέ....το ξέρω, το νιώθω..είναι η ευκαιρία μου..είναι η δοκιμασία που πρέπει να περάσω για να νικήσω τον θάνατο....και είμαι ψύχραιμη....δεν νιώθω πανικό μόνο αυτοπεποίθηση.........μπορώ.......μπορώ να επιλέγω ΕΓΩ πότε θα πεθάνω...........μπορώ.........

ΤΕΛΟΣ

Περίπου ένα μήνα πριν ξύπνησα και νόμιζα ότι κρατάω το μυστικό της αθανασίας..

Μικρές, κοφτές, διαδοχικές ανάσες...

El Prat / VY5570

'' Τα σιχάθηκα τα αεροδρόμια ..και το πέταγμα..αυτό το πάνω από την γη κάθε τρεις και λίγο είναι αηδιαστικό..μόλις εχεις απογειωθεί και εχεις φτάσει και πάνω από τα σύννεφα μετά πρέπει έτσι απλά χωρίς να σε ρωτήσει κανείς αν θέλεις, να ξαναπατήσεις το πόδι σου στην γη.
Αν μη τι άλλο πριν λίγο καιρό προσγειωνόμουν στην γη για να αλλάξω πτήση και όχι για να μείνω εκεί..σκαρφάλωνα επάνω σου και συνεχίζαμε να πετάμε..είχε πιο πολύ γούστο..
Τώρα ΠΟΤΕ πια αλλαγή πτήσης..ούτε καν προσγείωση, αλλά γείωση..για αποφυγή πιθανών διαρροών..


Το ΠΑΝΤΑ και το ΠΟΤΕ...δυο αντίθετες λέξεις που η μια αναιρεί την άλλη..Άμα πέσεις στην λούμπα του ΠΑΝΤΑ έρχεται ένα ΠΟΤΕ και σου βιάζει την ψυχή..σε κάνει να θέλεις να ξεράσεις όσα ΠΑΝΤΑ εχεις πει μέχρι τώρα!


Καθισμένη σε έναν βρωμερό και τρισάθλιο σάκο για πρώτη φορά με χέρι τρεμάμενο θα τολμήσω να γράψω μια από τις εξίσου πιο βάρβαρες και σιχαμερές λέξεις. Έναν συνδυασμό γραμμάτων που όταν συναντιούνται  είναι ικανοί να σε κάνουν να θες να ουρλιάξεις το πιο δυνατό ΠΟΝΑΩ που εχεις νιώσει ποτέ! Να σε κάνουν να θες να φτύσεις την γλώσσα σου για μην την ξεστομίσεις!
Θα την γράψω όμως και θα ουρλιάξω σιωπηλά όπως κάνω πάντα..
Θα την γράψω γιατί είμαι τόσο δυνατή όσο και το βάρος της!
Θα την γράψω  αλλά  νίπτω τας χείρας μου, δεν είναι δικιά μου!! 

Όμως πριν, θα σου πω κάτι να γελάσεις.
Είμαι έξω από ένα καινούργιο απαστράπτον terminal και περιμένω να περάσει μια από τις πιο βασανίστηκες κουφάλες ώρες της ζωής μου για να μπω σε αυτό το αεροπλάνο που θα με πάρει ολοκληρωτικά και αμετάβλητα μακριά σου και ακόμα και τώρα δεν φαντάζεσαι πόσο χαζή και εκτός πραγματικότητας είμαι που κοιτάζω τα ταξί που σταματάνε και περιμένω με αγωνία να δω από ποιο θα βγεις φορώντας τα λακάκια σου στο πρόσωπο και φωνάζοντας ''ΕΕΕ !!μπουμπούνα πάμε σπίτι ΜΑΣ να κάνεις ένα μπάνιο γιατί ζέχνεις μιζέρια και μετά να πιούμε μια μπύρα στο Café Biennal'!!
Όποτε περνάει κανένας περαστικός από μπροστά μου σηκώνω τα μάτια μου όσο πιο αργά γίνεται για να απολαύσω την γλυκιά πιθανότητα του να είσαι εσύ.
  Ακόμα και τα παπούτσια τους δεν τα πιστεύω, ακόμα και όταν βλέπω τα πρόσωπα τους τελικά μου παίρνει ένα σκασμό δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω ότι είναι απλά ένας κομπάρσος..

''Ξύπνα!!!Αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες και εδώ είναι ΖΩΗ !!
Πάλι φαντάζεσαι ευχάριστες πομπώδεις ανατροπές μες ''την τούρλα του Σαββάτου'' και εδώ είπαμε, είναι Ζ Ω Η και όχι σκηνικό από κινηματογραφικό ρομάντζο!  

Ζ    Ω    Η !!!!  Πόσο ποιο ''χυδαία'' να στο πω?

Επειδή εσύ αναλαμβάνεις ρόλους και κάνεις κινηματογραφικές εμφανίσεις με θεατρικό ταμπεραμέντο περιμένεις ότι και η ίδια η Ζ Ω Η θα συμμετέχει σε αυτό....Ανόητη!

Ξύπνα!!! Είσαι εσύ και το μυαλό σου! Εσύ παίζεις ρόλους και αυτό από πίσω φτιάχνει σενάρια για να χορεύεται παρέα μια ελπιδοφόρα πανωλεθρία. 
Και είναι πανωλεθρία γιατί πολύ απλά είναι ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ!

Όσο πιο γρήγορα λοιπόν φύγεις τρέχοντας από τα ''γυρίσματα'' τόσο πιο σύντομα θα καταφέρεις να σηκώσεις το βάρος της λέξης που δεν τολμάς να αρθρώσεις ακόμα και τώρα, μόλις μια ώρα πριν την πτήση σου!
 
Είσαι εδώ κάτω, πεταμένη σαν πρεζάκι και διοχετεύεις στον οργανισμό σου μικρές δόσεις ΠΡΕΖΑΣ. ΠΑΡΑΜΥΘΑ. 
Κανε το γαμημένο το τσιγάρο σου, πες την γαμημένη την λέξη και πήγαινε μέσα να πλύνεις καλά το στόμα σου και να επιβιβαστείς.

ΚΑΝΤΟ τώρα!!! Και μην κοιτάς γύρω γύρω σαν κουτάβι! Δεν υπάρχει σεναριογράφος να σε λυπηθεί και να αλλάξει το σενάριο! Λυπάμαι..
ΠΕΣ ΤΟ ΚΑΙ ΞΕΚΟΥΒΑΛΑ!
ΠΕΣ ΤΟ                                      

                                                                 Α     Ν      Τ      Ι      Ο

Así Es - Jaime Sabines

Con siglos de estupor,
con siglos de odio y llanto,
con multitud de hombres amorosos y ciegos,
destinado a la muerte,
ahogándome en mi sangre, aquí, embrocado.
Igual a aun perro herido al que rodea la gente.
Feo como el recién nacido
y triste como el cadáver de la parturienta.

Los que tenemos frío de verdad,
los que estamos solos por todas partes,
los sin nadie.
los que no pueden dejar destruirse,
ésos no importan, no valen nada, nada,
que de una vez se vayan, que se mueran pronto.
A ver si es cierto: muérete.
¡Muérete, Jaime, muérete!

¡Ah, mula vida,
testaruda, sorda!

Cocteau Twins - Five Ten Fiftyfold

Ένα μουσικό ταξίδι με την φωνή της Liz Fraser των Cocteau Twins  που σου δίνει την αίσθηση ότι αγγίζεις το υπερπέραν...

Ανδρείκελα - Κ. Καρυωτάκης

Σαν να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη.
Σαν να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω κι ούτε μια μαρμαρυγή.
άνθρωποι στων άλλων τη φαντασία.
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό
ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα, κοιτώντας παθητικά τ' αστέρια.
Μακρινή τώρα είναι για μας η κάθε χαρά.
Η ελπίδα και η νιότη έννοια αφηρημένη.
άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε

παρά ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός
κι άμα δεν ήταν η βαθιά λύπη μες στο σώμα
κι άμα δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός πόνος μας
να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα.



Ο πινάκας ανήκει στον Gonçalo Pena, Πορτογάλο ζωγράφο που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα και με άγγιξαν ιδιαίτερα οι προσωπογραφίες του.

Επίσης μια από τις καλύτερες μελοποιήσεις ποιημάτων θεωρώ ότι ανήκει στα Υπόγεια Ρεύματα με αυτό του Καρυωτάκη.

Into the wild

Long nights allow me to feel...
I'm falling...I am falling
The lights go out
Let me feel
I'm falling
I am falling safely to the ground

Όσες φορές είδα αυτή την ταινία ( μια από τις πολύ αγαπημένες μου)  αναρωτήθηκα αν τελικά η μοναχικότητα εκφράζει θάρρος ή δειλία.

Είναι ασφαλής, γνώριμη και δεν απαιτεί έκθεση.

Είναι γλυκιά, εμπεριέχει ελευθερία και απαιτεί αυτοπειθαρχία.

  Hapiness. Only. Real. When. Shared.

Όμως δεν είναι τυχαίο ότι τα δάκρυα αρχίζουν να κυλάνε κάπου σε αυτό το σημείο.

Είναι?

Δεν είναι. Το εχεις πει και εσύ άλλωστε. Τώρα δεν σε βολεύει γιαυτό δεν μιλάς.

Όταν η Θεία Κωμωδία κόβει βόλτες στο μυαλό μου..

  

..τότε η ελευθερία γίνεται βάρβαρη και ισοπεδωτική. Η ελευθερία φέρνει την απόλυτη συνείδηση της πραγματικότητας. 

Της τυχαίας ύπαρξης του ανθρώπινου είδους. Του δυστυχέστερου και μοναδικού όντος στον πλανήτη που διατρέχει μεγάλο κίνδυνο να συνειδητοποιήσει την ανούσια και συνάμα ελαττωματική ύπαρξη του. Ποιο άλλο είδος κουβαλάει αυτή την κατάρα πάνω του? Την κατάρα της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ?

  

Καημένε άνθρωπε! 

Είσαι ο μοναδικός σαθρός κρίκος αυτής της αλυσίδας που ονομάζεται σύμπαν! Είσαι θύμα και θύτης μαζί! Είσαι αποτέλεσμα μιας τυχαίας δημιουργίας! Είσαι η τερατογεννεση μιας χημικής συνουσίας! 

  

Καημένε άνθρωπε! 

Απαρχής  της ύπαρξης σου έπρεπε να δημιουργείς τεχνάσματα επιβίωσης. 

Τρόπους που θα δίνουν νόημα στην  ζωή σου.   

Ασπίδες ασφαλείας που θα περιορίζουν την αέναη σκέψη σου εμποδίζοντας κάθε είδους πραγματικής συνειδητότητας!

Αιώνες τώρα βαδίζεις με την ουτοπία ότι  εναντιώνεσαι σε οτιδήποτε μπαίνει στον δρόμο σου και σου στερεί αυτό που θεωρείς  μοναδικό και πολύτιμο αγαθό, την ελευθερία! Δεν γνωρίζεις όμως πως το μόνο όπλο που έχεις απέναντι στην βάναυση αλήθεια της ύπαρξης σου, είναι ο περιορισμός της σκέψης!  

Όσο λιγότερο προσεγγίζεις την υπαρξιακή σου υπόσταση τόσο λιγοτερο ποναει η ανθρωπινη φυση σου..

Αγνοείς πως η απόλυτη ελευθερία σημαίνει τρέλα!

Αγνοείς πως η απόλυτη ελευθερία δεν έχει γυρισμό! 

Μαίνεσαι σε ότι έχεις ΕΣΥ δημιουργήσει για να σε προστατεύει! Αλλά δεν το γνωρίζεις.. 

Κάθε τι που βιώνεις καθημερινά και μοχθείς για αυτό είναι δικό σου δημιούργημα για να σε πείσει ότι η σκληρή πραγματικότητα βρίσκεται σε έναν πόλεμο, στην αδικία, στην ανισότητα και σε κάθε λογής δεινά που εδώ και αιώνες βιώνεις. Όμως αναρωτιέμαι αν δεν υπήρχαν όλα αυτά, που  τόσο πολύ σε θλίβουν, πως θα αντιμετώπιζες τον πραγματικό ρόλο της ύπαρξης σου?  

Ότι δηλαδή δεν υπάρχει ούτε ρόλος ούτε  λόγος! 

Ότι γεννήθηκες ως αποτέλεσμα μιας άγνωστης διεργασίας και ακόμα χειρότερα έχεις αδήριτη ημερομηνία λήξης! Και εσύ… εσύ δεν έχεις επιλογή! Εσύ εισαι απλά θεατής ενός παραλογισμού  που ποτε δεν επελεξες να βιωσεις.

Καημένε άνθρωπε! 

Στον αγώνα σου να επιβιώσεις  γέννησες ανάγκες που με κόπο προσπαθείς να καλύψεις. Μα όταν τις καλύψεις δημιουργείς κ άλλες και θα συνεχίσεις να δημιουργείς. Και οι ανάγκες γέννησαν ιδέες που με κόπο προσπαθείς  να υλοποιήσεις. Και μέσα σε όλον αυτόν τον άγνωστο κατ’ εσέ κυκεώνα έφτιαξες έναν κόσμο που από την μια λειτουργεί σαν τροχοπέδη στην αποκάλυψη του πραγματικού εφιάλτη  και από την άλλη δυσκολεύει την καθημερινότητα σου. Πώς να ξεφύγεις απ’ αυτό? 

Που να βρεις γαληνή ? 

  

Καημένε άνθρωπε! 

Κάθε μέρα της ζωής σου κρίνεσαι από το προφανές αγνοώντας το πραγματικό! Οι πράξεις σου προδίδουν την ανίσχυρη φύση σου.  Ο σκοπός σου ήταν να κτίσεις  αυτό που ποτέ δεν σου χαρίστηκε! Μια πραγματικότητα. Μια φανταστική αιωνιότητα..Και στον αγώνα σου πάνω βρέθηκες αντιμέτωπος με το τερας τους Φρανκεσταιν! Όμως δεν ήξερες. Δεν ήταν αυτό που ήθελες.  

  

Κάπου είχα διαβάσει το εξής : ‘’ Μη μου χρεώνεις τη φύση μου! Χρέωσε μου το εγώ μου, μα όχι το είναι μου. Δε μ' έφτιαξα εγώ, απλά με διαχειρίζομαι. .’’ 

  

 Το εγώ μπορεί να αλλάξει. Μπορεί να βρει  διάφορους τρόπους διαχείρισης της ύπαρξης του. Η φύση όμως αποκλείεται να μετουσιωθεί! Η φύση θα παραμονεύει πάντα εκεί για να αποκαλύψει την πραγματική της διάσταση! Την ευτελή παρουσία της σε μια συμπαντική συγχορδία! 

  

Καημένε άνθρωπε…

Hey you!

.....dont tell me theres no hope at all together we stand, divided we fall .

Για εσένα θα έκανα εντιτ σε καποια σημεια γιατι θα σου έπεφτε κάπως βαρύ, ετσι.

...divided we stand, divided we fall..
...I don´t need to touch me...
...I don´t need to help me to carry the stone..

Ετσι δεν ειναι καλυτερα? 

                                   

Μονόγραμμα - Οδ.Ελύτης

Θά πενθώ πάντα -- μ'ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ'άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική

Ράινερ Μαρία Ρίλκε - Ο Πάνθηρας

 
Το βλέμμα του κουράστηκε από το πέρα-δώθε
πίσω από το κάγκελο, που δε κρατιέται άλλο.
Του μοιάζει να υπάρχουνε χιλιάδες σιδερόβεργες
και πίσω από αυτές τις σιδερόβεργες το Τίποτα!

Η απαλή κι ευλύγιστη, γερή περπατησιά
που οδηγεί σε κύκλους που μικραίνουν,
μοιάζει χορός με δύναμη στο κέντρο,
που ναρκωμένη πυργώνεται μια θέληση.

Μόνο λίγες φορές ανοίγει τα βλέφαρα,
αθόρυβα. Έπειτα εισχωρεί μια εικόνα,
που διαπερνά τη γαλήνη των μελών του
κι εκεί στη καρδιά, παύει πια να υπάρχει.