Σαν να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω κι ούτε μια μαρμαρυγή.
άνθρωποι στων άλλων τη φαντασία.
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό
ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα, κοιτώντας παθητικά τ' αστέρια.
Μακρινή τώρα είναι για μας η κάθε χαρά.
Η ελπίδα και η νιότη έννοια αφηρημένη.
άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε
παρά ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός
κι άμα δεν ήταν η βαθιά λύπη μες στο σώμα
κι άμα δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός πόνος μας
να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα.
Ο πινάκας ανήκει στον Gonçalo Pena, Πορτογάλο ζωγράφο που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα και με άγγιξαν ιδιαίτερα οι προσωπογραφίες του.
Επίσης μια από τις καλύτερες μελοποιήσεις ποιημάτων θεωρώ ότι ανήκει στα Υπόγεια Ρεύματα με αυτό του Καρυωτάκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου